Geweld & Vibrato (2024)

Over kolonialisme
over het extreme geweld door Nederlandse militairen tijdens de ‘politionele acties’ in Indonesië
over het gewelddadig opdringen van eigen (Westerse) cultuur
en over: horen maar niet luisteren, vooral wanneer je te hard zingt

Een opera-performance voor zingende acteur, sopraan, 3 slagwerkers, 3 strijkers,
live elektronica, radio en een soundscape van insectengeluiden

“Het wezen van kolonialisme is de eigen superioriteit en de inferioriteit van de ander.” (Hassnae Bouazza, NRC 17-06-23)

Met ->
Wat ->
Wanneer/Waar ->


met:
Xander van Vledder – acteur/zang
Kitty Lai – sopraan, viool
Amber Docters van Leeuwen – cello
Vasilis Stefanopoulos – contrabas
HIIIT (Slagwerk Den Haag)
Pepe Garcia
Mei-Li Yee
Joao Brito


muziek: Huba de Graaff
regie: Marien Jongewaard
dramaturgie: Melissa Knollenburg
adviezen: Erik-Ward Geerlings

klankregie: Nina Kraszewska
scenografie/licht: Bogi Bakker
kostuums: Leila El Alaoui & Dewi Barend

productie: Keshia Emke

beeld: Emmy Visser
foto-beeld: Bowie Verschuuren
publictiteit: Lonneke van Eden
zakelijke leiding: Jasper Hupkens

Geweld en Vibrato:

Een Nederlandse militair dirigeert in de binnenlanden van Indonesië een orkestje. De musicerende ‘inlanders’ werken niet echt mee, en er komen steeds meer hinderlijke insecten. Opgezweept door de historische toespraken van generaal Spoor en premier Beel escaleert het geheel tot een uitbarsting van grensoverschrijdend vibrato en theatraal geweld. 

Componist Huba de Graaff vond in de nalatenschap van haar ouders brieven en foto’s van haar blanke oom van moederskant die vocht in Indonesië voor het Nederlandse leger. In scherp contrast staan alle documenten die ze aantrof bij haar Indo-opa van vaderskant. Hij  bleek bevriend te zijn geweest met leden van het Indonesisch anti-koloniale verzet. Ze is het levende product van twee families, die de twee kanten van deze koloniale oorlog belichamen. 

De Graaff maakt naar aanleiding van deze vondsten een voorstelling zoals alleen zij dat kan: een onorthodoxe opera waarin ze het genre binnenstebuiten keert. Met originele radiotoespraken als leidraad voor de historische vertelling. Het fenomeen ‘vibrato’ wordt metafoor voor het geweld van de westerse expansiedrift: een overdonderend en geforceerd opera-vibrato.

‘C’est à nous d’illuminer le monde’ – Victor Hugo

uit privé archief H.deGraaff

Huba de Graaff speelde als kind met haar indo-opa viool. “Hij had het zachtaardigste, vriendelijkste vibrato dat ik ken.”

Tegelijkertijd met het uitbreiden van het muzikale klank-ideaal in Europa (zo rond de 17e eeuw) waarbij het barokorkestje uitdijde tot het mega-symfonie-orkest zoals we nu nog kennen, begon men vanuit het Westen ook territoriaal uit te breiden en met extreme expansiezucht nieuwe gebieden te veroveren en leeg te roven.
‘Vibrato’ werd niet alleen als expressiemiddel ontwikkeld, maar vooral als een techniek om het volume en de impact te vergroten.
Wanneer je heel hard ‘vibreert’ kan je een ander helemaal niet horen, kán je niet naar een ander luisteren.
Molto espressivo! Molto EXPANSIVO!

Jaap zingt en dirigeert zijn eigen opera, op tekst van Multatuli’s beroemde gedicht van Saïdjah, uit de Max Havelaar.
Maar Adinda zingt teksten van Soetan Sjahrir, uit ‘Onze Strijd’.
Ondertussen schalt minister president Beel uit de radio, en wordt Jaap opgeroepen door generaal Spoor om vooral méér inlanders te doden dan hij gevangen kan nemen.

Speellijst 2024:

eind mei (première)Rotterdam
mei-juniAmsterdam
augustusDen Haag
zakelijke leiding: Jasper Hupkens
jasper@hubadegraaff.com

publiciteit Lonneke van Eden – bureau tamtam 
lonneke@bureautamtam.nl


een HubadeGraaff.com-productie in co-productie met HIIIT

Deze voorstelling wordt mede mogelijk gemaakt door:

back to top